بیانیۀ تشکل «نه به جنگ سرد» دربارﮤ جنگ بی‌پایان

بیانیۀ تشکل «نه به جنگ سرد» دربارﮤ جنگ بی‌پایان

سرمایه‌داری ایالات متحده، از سال ۱۷۷۶ تاکنون، در طول حدود ۹۰ درصد از زمان موجودیت خود، جنگی پس از جنگ دیگر را بر جهان تحمیل کرده است—جز در چند سال معدود در دوره‌های ابتدایی. تقریباً تمامی این جنگ‌ها، جنگ‌هایی انتخابی از سوی دولت ایالات متحده بوده‌اند که اغلب در فواصل بسیار دور از سرزمین اصلی آمریکا رخ داده‌اند (برای نمونه، جنگ‌های فیلیپین و ویتنام در فاصله‌ای حدود ۱۳هزار کیلومتری رخ دادند). این جنگ‌ها به مرگ ده‌ها میلیون غیرنظامی انجامیده و در آن‌ها از تسلیحات هولناک استفاده شده است (ازجمله بمب‌های هسته‌ای علیه ژاپن و سلاح‌های شیمیایی در ویتنام و عراق). چهل‌وپنج نفر تاکنون رئیس‌جمهور ایالات متحده بوده‌اند و همگی کشور خود را درگیر جنگی خارجی یا جنگی علیه مردمان ساکن در سرزمین‌های در حال تصرف کرده‌اند، به‌ویژه بومیان آمریکا، آفریقاییانِ به‌بردگی‌کشیده‌شده، و مهاجران. این عادت جنگ‌طلبانه، قوانین داخلی ایالات متحده (به‌ویژه «قانون اختیارات جنگی» مصوب ۱۹۷۵) را کنار زده و عملاً به رؤسای‌جمهور این کشور اجازه داده است تا از قدرت عظیم نظامی خود علیه جهان استفاده کنند.

در سال ۲۰۲۶، رئیس‌جمهور ایالات متحده، دانلد ترامپ، پنج منازعۀ عمده را در سطح جهان تشدید یا آغاز کرده است. سه مورد از این درگیری‌ها به‌صورت مشترک با دولت اسرائیل پیش برده می‌شود؛ دولتی که به‌گونه‌ای درهم‌تنیده با دولت ایالات متحده عمل می‌کند (همراه با کشورهای اروپایی که پشتیبانی دیپلماتیک و تسلیحاتی فراهم می‌آورند). تک‌تک این جنگ‌ها ناقض منشور سازمان ملل متحد است و از این‌رو، اقداماتی غیرقانونی به‌شمار می‌روند که باید در شورای امنیت سازمان ملل محکوم شوند؛ تمامی آن‌ها جنگ‌های تجاوزکارانه‌اند و بنابراین، کسانی که آن‌ها را مجاز شمرده‌اند، مرتکب جنایت جنگی شده‌اند.

۱. ونزوئلا

در تاریخ ۳ ژانویۀ ۲۰۲۶، ایالات متحده با نقض مادﮤ ۲ منشور سازمان ملل، به یک کشور عضو این سازمان حمله کرده، رئیس‌جمهور مستقر آن را ربوده، و این کشور را به پذیرش مطالبات تحمیل‌شده از سوی دولت آمریکا واداشته است.

۲. کوبا

ایالات متحده از سال ۱۹۶۰ محاصرﮤ اقتصادی غیرقانونی علیه کوبا اعمال کرده است که ناقض مادﮤ ۴۱ منشور سازمان ملل است؛ چراکه این ماده تنها اجازﮤ اعمال تحریم‌های ثالث را در چارچوب قطعنامۀ شورای امنیت می‌دهد—امری که در این مورد هرگز محقق نشده است. این محاصره در ۲۹ ژانویۀ ۲۰۲۶ تشدید شد، زمانی که دولت ترامپ هرگونه تأمین نفت از سوی کشورهای ثالث برای کوبا را ممنوع کرد و این کشور را واداشت با حدود یک‌سوم از ظرفیت انرژی خود به حیات ادامه دهد.

۳. ایران

در تاریخ ۲۸ فوریۀ ۲۰۲۶، ایالات متحده و اسرائیل با نقض مادﮤ ۲ منشور سازمان ملل، موجی از حملات علیه ایران را آغاز کردند که به کشته‌شدن غیرنظامیان و تخریب گستردﮤ زیرساخت‌ها و همچنین به ترور رهبر جمهوری اسلامی ایران، آیت‌ﷲ علی خامنه‌ای، منجر شد. این حمله کمتر از یک سال پس از بمباران تأسیسات انرژی هسته‌ای ایران توسط ایالات متحده و اسرائیل در طی دوازده روز در ژوئیۀ ۲۰۲۵ صورت گرفت. بمباران‌های اخیر موجب واکنش تلافی‌جویانۀ ایران علیه پایگاه‌های نظامی آمریکا شد؛ پایگاه‌هایی که بیش از آن‌که سپری برای همسایگان ایران باشند، به اهدافی بالقوه تبدیل شده‌اند. این جنگ به بسته‌شدن تنگۀ هرمز انجامیده و بحران بزرگی در زمینۀ سوخت و مواد خوراکی در سراسر جهان ایجاد کرده است.

۴. لبنان

اسرائیل با بهره‌برداری از جنگ علیه ایران، نیمۀ جنوبی لبنان و پایتخت آن، بیروت، را بی‌رحمانه بمباران کرده است—اقدامی که ناقض مادﮤ ۲ منشور سازمان ملل است. حدود یک‌پنجم جمعیت این کشور آواره و شمار نامعلومی از غیرنظامیان کشته و زخمی شده‌اند.

۵. فلسطین

در چارچوب نسل‌کشی بی‌پایان و خشونت‌بار علیه مردم فلسطین، و علی‌رغم اعلام آتش‌بس، اسرائیل بارها شهرهای غزه را هدف حمله قرار داده و همزمان به مصادرﮤ اراضی در کرانۀ باختری اشغالی و اخراج فلسطینیان از این مناطق ادامه داده است؛ اقداماتی که ناقض چندین قطعنامۀ سازمان ملل دربارﮤ اشغال فلسطین است.

این پنج جنگ، به یکدیگر مرتبط‌اند و همگی بخشی از امپریالیسمِ تحت رهبری ایالات متحده هستند که در حال شکل‌دهی به نظم جهانی است (اگرچه ما از سایر جنگ‌ها—ازجمله در میانمار، سودان و اوکراین—آگاهیم که در بیانیه‌ای دیگر به آن‌ها خواهیم پرداخت). ایالات متحده، ناتوان از پیشبرد برنامه‌ای برای جبران افول قدرت اقتصادی خود و در برابر خیزش جنوب جهانی (به‌ویژه چین)، تمرکز خود را به نیروی نظامی معطوف کرده است. بااین‌حال، حتی در این عرصه نیز، این کشور تنها قادر به تخریب زیرساخت‌ها و کشتار غیرنظامیان بوده، اما نتوانسته است ملّت‌ها را از نظر سیاسی به تسلیم وادارد. هر یک از این کشورها استوار ایستاده‌اند و هیچ‌یک حاضر به تسلیم نیستند.

بایسته نیست نومیدی و سرخوردگی حال‌وهوای مردم جهان باشد. از کوبا تا فلسطین، آنان که زیر آتش قرار دارند، با تمام توان خود مقاومت می‌کنند. آنان به حمایت جهانی نیاز دارند، نه به حزن و اندوه. آنان خواستار محکومیت امپریالیسم ایالات متحده‌اند و بر آن‌اند که هرگز نباید این‌گونه خشونت‌ها را امری عادی تلقی کنیم.

این جنگ‌ها بی‌پایان به نظر می‌رسند، اما پایان خواهند یافت. روح انسانی بسی نیرومندتر از آن است که در برابر ستمگران شکست بخورد. این روح، از هر امکان و مجرایی بهره می‌گیرد—چنان‌که شما نیز باید—تا جهانی را نپذیرد که در آن، تاریخِ جنگِ بی‌پایان، آیندﮤ ما را رقم زند.